Kiedy sąd orzeknie rozwód oraz w jakich wypadkach orzeczenie rozwodu jest niedopuszczalne?

Co nam daje rozwód z orzeczeniem o winie?
3 października 2016
Ile czasu trwa rozwód?
1 listopada 2016
Show all

ADWOKAT ROZWÓD WROCŁAW

Zdarza się, że rozwód traktowany jest przez małżonków jedynie w kategoriach rozwiązania łączącej ich do tej pory umowy, jeśli więc oboje małżonkowie są zgodni co do tego, że chcą formalnie zakończyć swój związek to są przekonani, iż sąd wyda wyrok rozwodowy bez najmniejszego problemu. Pamiętać jednak należy, iż sąd podczas orzekania jest nie tylko związany wolą małżonków co do rozwiązania małżeństwa, lecz również przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, które stanowią także o tym kiedy orzeczenie rozwodu jest niedopuszczalne.

Zgodnie z regulacjami wspominanego powyżej Kodeksu, jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia, każdy z małżonków może żądać, ażeby sąd rozwiązał małżeństwo przez rozwód. Rozwód jest zatem dopuszczalny tylko w przypadku, gdy pomiędzy małżonkami ustała więź psychiczna, fizyczna i gospodarcza, gdyż wówczas dochodzi do zupełnego rozkładu pożycia między nimi. Ustanie zatem jednej ze wskazanych więzi nie powoduje, iż małżonkowie nie pozostają we wspólnym pożyciu.

Powszechny bowiem jest pogląd, że pożycie małżeńskie zostaje utrzymane, czyli małżeństwo nadal trwa, np. wówczas, gdy między małżonkami ustały więzi fizyczne ze względu na podeszły wiek, bądź gdy ze względu na brak wspólnego zamieszkania nie łączy małżonków już pełna więź gospodarcza, jednakże istnieją między nimi powiązania osobiste, a więc więź psychiczna i fizyczna. W toku postępowania rozwodowego sąd musi więc ustalić czy między małżonkami doszło do rozkładu pożycia na wszystkich wymienionych płaszczyznach, gdyż tylko wówczas zasadne będzie wydanie wyroku rozwodowego, zaś rozwodzący się małżonkowie podczas procesu zobligowani są przytoczyć i przedstawić okoliczności świadczące o tym, że ich wspólne pożycie ustało, gdyż sama wola zakończenia związku małżeńskiego przez nich wyrażona nie uprawnia do rozwiązania małżeństwa poprzez rozwód.

Orzeczenie rozwodu nie będzie jednak dopuszczalne, mimo zupełnego i trwałego rozkładu pożycia małżonków, jeżeli wskutek rozwodu miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków albo jeżeli z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. W praktyce oznacza to więc, że sąd nie wyda wyroku rozwodowego mimo iż ustawowe przesłanki orzeczenia rozwodu zostały spełnione, w przypadku, gdy uzna że np. orzeczeniu rozwodu sprzeciwia się wzgląd na dobro wspólnych małoletnich dzieci stron, które nie są przygotowane do życia w niepełnej rodzinie oraz że są one emocjonalnie związane z obojgiem rodziców.

Wyrok rozwodowy nie zostanie również wydany, gdy okaże się, że mógłby być on sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, a taka sytuacja zachodzi zwłaszcza wówczas, gdy jedno z małżonków jest nieuleczalnie chore, wymaga pomocy i rozwód dla niego stanowi rażącą krzywdę. Zdarza się również, iż przeciwko udzieleniu rozwodu mogą przemawiać względy natury społeczno-wychowawczej, które nie pozwalają, by orzeczenie rozwodu sankcjonowało stan faktyczny powstały na tle złośliwego stosunku do współmałżonka albo na tle innych przejawów lekceważenia małżeństwa i rodziny.

Rozwód jest ponadto niedopuszczalny, jeżeli żąda go małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia, chyba że drugi małżonek wyrazi zgodę na rozwód albo że odmowa jego zgody na rozwód jest w danych okolicznościach sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Przytoczonym uregulowaniem ustawodawca wyłączył więc możliwość udzielenia rozwodu, pomimo trwałego i zupełnego rozkładu pożycia małżonków, wówczas, gdy żąda go małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia, co z punktu widzenia prawa ma miejsce wtedy, gdy po stronie małżonka żądającego rozwodu istnieją zawinione przez niego przyczyny rozkładu pożycia, a po stronie drugiego małżonka nie istnieją żadne przyczyny rozkładu albo istnieją przyczyny niezawinione, lecz nie tak poważne, aby należało uznać, że same wywołałyby zupełny i trwały rozkład.

W doktrynie wskazuje się, że odmowa wyrażenia zgody na rozwód przez małżonka niewinnego rozkładu pożycia korzysta z domniemania zgodności z zasadami współżycia społecznego, a więc korzystający ze swego prawa czyni to w sposób zgodny z zasadami współżycia społecznego. Odmowa zgody na rozwód małżonka niewinnego jest jego prawem, a zatem skorzystanie z tego prawa nie może być w zasadzie zakwalifikowane jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Dopiero istnienie szczególnych okoliczności może domniemanie to obalić.

 
Adwokat Paweł Borowski
Adwokat Paweł Borowski

Prowadzi kancelarię adwokacką we Wrocławiu. Specjalizuje się w sprawach o rozwód, podział majątku, alimenty ( sprawy rodzinne ) a także w sprawach spadkowych o zachowek, dział spadku, stwierdzenie nabycia spadku.

Loading Facebook Comments ...

Dodaj komentarz